Béla Tarr'ın sinema kariyerini noktaladığı iddia edilen 'The Turin Horse' (A torinói ló), 2011 yapımı, izleyiciyi derin bir varoluşsal sorgulamaya davet eden bir Macar başyapıtıdır. Film, filozof Friedrich Nietzsche'nin 1889'da Torino'da bir atı kırbaçlanmaktan koruduğu ve ardından zihinsel bir çöküş yaşadığı tarihi anekdottan yola çıkar. Tarr ve yazar László Krasznahorkai, bu olaydan sonra atın ve sahibinin başına ne geldiğine dair kurgusal ve son derece minimalist bir hikaye sunar.

Kırsalda, kasvetli ve rüzgarlı bir platoda yaşayan yaşlı çiftçi Ohlsdorfer (János Derzsi) ile kızı (Erika Bók), atlarıyla birlikte gündelik hayatlarını sürdürmeye çalışırlar. Film, patates haşlamak, su taşımak, giyinmek gibi temel ritüellerin tekdüze ve neredeyse törensel bir şekilde tekrarını izler. Ancak bu rutin, atın aniden yemeyi ve içmeyi reddetmesiyle bozulmaya başlar. Bu reddediş, sadece fiziksel bir sorun değil, aynı zamanda yaşamın anlamına, iradeye ve nihai çöküşe dair derin bir metafor halini alır.

Béla Tarr'ın karakteristik uzun planları ve siyah-beyaz görüntü yönetimi, izolasyon, yoksulluk ve kaçınılmaz son duygusunu güçlendirir. Oyunculuklar, özellikle Derzsi ve Bók'ın neredeyse sözsüz performansları, tüm duyguyu beden dilleri ve bakışlarla aktarır ve izleyiciyi karakterlerin iç dünyasına çeker. Mihály Vig'in tekdüze ve kasvetli müziği, filmin atmosferini tamamlayan bir unsur olarak öne çıkar.
'The Turin Horse', geleneksel bir anlatıdan ziyade, bir varoluş durumunu, direncin ve teslimiyetin şiirini sunar. İzlenmesi sabır ve derin düşünme gerektiren bu film, sinemanın sınırlarını zorlayan, unutulmaz bir deneyim arayanlar için temel bir eserdir. Tarr'ın sinema diline hakim olanlar ve felsefi alt metinleri olan yapımlardan hoşlanan izleyiciler için kaçırılmaması gereken bir başyapıt.